Ein plattdeutsches Gedicht
De Kujees kummt gliek Een Viddelstünn kann`t woll noch du`rn, hett Mudder eben segt. He kummt nu bald. Man good, - dütt Lu`rn, dat is mi goarne recht. Ick hebb jo grod keen Angst dütt Joahr, Angst hebbt jo blooß de Görn. Ick bün man bang, dat geiht ne kloar, ick krieg den Wind van vörn, van Vadder her. Wenn de dat sühtt, mien Büx is achtern twei, mien Sünndogs Büx. Ach, wenn ick sitt, denn is`t jo eenerlei. Wenn de Kujees denn frogen deiht: „Na, mokt de Jung sick good?“ Un Mudder segt: „Ach jo, dat geiht!“ Denn krieg ick jo woll Noot, un rappel mien Gebett gau her, as wenn ick updreiht bün. – Blooß denn, - - denn schall ick no de Dör, - Denn mütt ick doar jo hin. Un Vadder – sitt denn achter mi, - un sühtt mien tweide Büx, ---? Ach ne, Kujees, - goh man vörbi! Ick bruk dütt Joahr mol nix! Ditt lütt Gedicht heff ick in een Book vun Rudolf Kinau funnen. Kiek doch mol na, wenn Du ook `n lütt Geschicht or Gedicht hest, denn bring dat doch to uns Advents- fier mit. Atschüß solang! B.
|