Plattdeutsche Seite
Dat Pingstfest
To Pingst`n, ach wie scheun, wenn de Natur so greun
un all`ns no buten geiht, dat is een wohre Freid.
So klingt dat in een Leed vun Heinrich Köllisch.
He leevt vun 1857 bit 1901.
So, as dat dunntomalen passen dä, so passt dat ok dit Johr.
De Natur is so grön, so frisch un fründlich,
beter geiht dat nich. Un denn de Blomen dormang,
in alle Farven lücht se uns in`t Og.
Geel, blau, rot un witt, grad so, as wenn dor een mit`n
Farvputt ünnerwegens wär.
Un de Minschen gaht ok na buten.
So as bi unsen Pingst-Gottesdeenst. Oh, wi wunnerbor wär dat.
De Kark vull Lüüd, de vun överall herkommen sünd.
Se wullen all tohoop hier in Zarpen dat Pingstfest fiern.
Eene grote Gemeenschop, liekers den Ünnerscheed in`ne Religion.
De Pasturen ( twee Fruuns- un veer Mannslüüd! ) hebbt dat good mookt.
Se kunnen uns dat verklooren, wat in de biblischen Geschichten över
Pingsten steiht un dat dor ok dat Fiern in`ne Natur mit veele Gäst tohört.
Un so sünd wi am Enn vun den Gottesdeenst, een bi een an`ne Hand, rut
un rund üm de Kark lopen un hebbt dorbi sungen.
Flietige Hölperslüüd harr`n Dische un Bänke upstellt un dat geev ok wat
to eten un to drinken. De Sünn de schient un all tohoop wär`n tofreden.
Wenn ik dor so över nadink, brukst du nich veel, üm di `n lütt Freud
to moken. Gah rut vör de Dör un kiek di de bunten Farven un dat lichte
Grön an. Lad di Frünn in un fier mol wedder een Fest.
Mok din Hart wiet up un lot den Sünnenschien rin,
dormit du in`ne düüster Johrstied ok noch good dorvun hest.
Wi heet dat noch? Wenn de Natur so greun un all`ns no buten geiht,
dat is een wohre Freid.
Ik wünsch juch wat. Atschüß solang! B.
|
